Met hun derde album As Human (2025) bevestigt The Color of Cyan hun status als meesters van de emotionele, instrumentale post-rock. De band uit Chicago en Mexico-Stad weeft op dit album een rijk klanktapijt waarin breekbare ambient-momenten moeiteloos overgaan in massieve, orkestrale climaxen. Waar hun eerdere werk al de grenzen van het genre opzocht, voegt deze release een extra laag diepgang toe door het prominente gebruik van strijkers, wat de muziek een dwingend filmisch karakter geeft.
Het album ontvouwt zich als een woordeloze verkenning van de menselijke kwetsbaarheid. In composities als “Breathing” en “Hail the Mountains” hoor je de balans tussen intieme melancholie en verpletterende kracht, waarbij viool en cello de luisteraar meezuigen in een diepgevoelde meditatie over pijn en acceptatie. In nummers als “Oubao Moin” zorgen de stuwende bas en drums voor een cathartische spanning die typerend is voor hun nieuwe, meer gelaagde geluid.
As Human is uiteindelijk meer dan een verzameling nummers; het is een uitnodiging om de tijdloze ruimte van innerlijke stilte op te zoeken. Voor liefhebbers van cinematografische post-rock die niet terugdeinzen voor een rauwe, emotionele reis, is dit album een absolute must. Het bewijst dat The Color of Cyan als geen ander in staat is om complexe menselijke emoties te vertalen naar een overweldigende muur van geluid.

Kortom, As Human is een meeslepend album voor fans van cinematografische post-rock die niet bang zijn voor een flinke dosis emotionele diepgang.